ស្វែងរក
-

-
សម្តេចព្រះមហាសុមេធាធិបតី ជោតញ្ញាណោ ជួន ណាត ព្រះ
សង្ឃរាជថ្នាក់ទី១នៃគណៈមហា
និកាយ ព.ស២៤៤៧-២៥១៣។ -
My Flickr



More Photos -
ប្រកាសថ្មីៗ
- ឧបាយបង្កើតសេចក្តីសុខ
- ការអប់រំមនុស្សដោយព្រះធម៌
- ចង់ឈ្នះចាញ់គ្នាបានប្រយោជន៍អ្វី?
- ពលរដ្ឋធម៌ៈ ធម៌ជាកម្លាំងដល់ប្រទេស
- ពិចារណាពីសភាពរបស់ចិត្ត
- គោលព្រះនិព្វាន
- ពាលបណ្ឌិត សេវនកថា
- ការត្រឡប់ខ្លួន
- ពុទ្ធសាសនបដិបត្តិ
- ទុក្ខឥតល្ហែ
- ប្រវត្តិនៃទស្សនាវដ្តី កម្ពុជសុរិយា
- គុណមាតាបិតាប្រៀបធៀបមកគុណព្រះពុទ្ធ
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (១០) ចប់
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៩)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៨)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៧)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៦)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៥)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៤)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៣)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (២)
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (១)
- ធម្មគោរព (ការគោរពធម៌)
- ទ្រព្យកើតឡើងដោយហេតុ ៣ យ៉ាង
- ចំណងដៃទិវានៃក្តីស្រឡាញ់
- ស្មូត្រៈ ខមាទោសមាតាបិតា
- អង្គនៃឧបោសថសីល ឬ សីល៨
- មនុស្សល្អក្នុងការគ្រប់គ្រង
- កាលប្រវត្តិ និងការចាប់បដិសន្ធិ នៃទង់ព្រះពុទ្ធសាសនា
- មង្គលសូត្រ ឬមង្គល ៣៨ប្រការ
-
ប្រកាស លើគេ
បណ្ណសារ
ចំណាត់ក្រុម
- កំណាព្យ
- គាថាធម្មបទ
- ច្បាប់នៃកម្ម
- ទស្សនាវដ្តីកម្ពុជសុរិយា
- ធម៌និងជីវិត
- បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ
- បណ្ណាការឆ្នាំថ្មី
- បទពិចារណា
- បទស្មូត្រកំណាព្យគំរូ
- បរាភវសូត្រ
- ប្រជុំកងធម៌ថ្នាក់ទោភាគ១
- ពន្លឺធម៌ព្រះពុទ្ធ
- ពុទ្ធភាសិត
- ពួកធម៌មួយ
- ព្រះធម៌
- ព្រះពុទ្ធ
- ព្រះពុទ្ធសាសនា
- ព្រះពុទ្ធោវាទ
- ភរិយាស្វាមី
- មួយជំហានម្តង
- រឿងព្រះនាងសាមាវតី
- វប្បធម៌ទូទៅ
- វប្បធម៌ពុទ្ធសាសនា
- វីដេអូ
- សីល៥
- សីល៨
- សេចក្តីផ្សេងៗ
- សំណួរចម្លើយ
- ស្មូត្រ
- អគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស
- ឧបាសិកនិទ្ទេស
- ៤៨ ធម្មទស្សន៍
បណ្ណសារចំណាត់ក្រុម៖ បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (១០) ចប់
ការអប់រំចម្រើនសតិបដ្ឋានជារឿងល្អិតណាស់ ព្រោះជាការអប់រំចម្រើនបញ្ញា ដឹងសភាវធម៌ដែលប្រាកដតាមសេចក្តីពិត។ ក-សតិបដ្ឋានមិនមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ ត្រូវឬខុស? សុ-ត្រូវ… ក-ចម្រើនសតិបដ្ឋានដោយព្យាយាមមិនឲ្យចិត្តកើតឡើង ដឹងបញ្ញត្តិអារម្មណ៍ ត្រូវឬខុស? សុ-ខុស ព្រោះថាមិនមែនជីវិតតាមសេចក្តីពិត។ នរណានឹងអាចឃាត់មិនឲ្យចិត្តកើតឡើងដឹងបញ្ញត្តិអារម្មណ៍បាននោះ? ប៉ុន្តែបញ្ញានឹងអប់រំចម្រើនឡើងរហូតដល់អាចដឹងបានថា ខណៈដែលមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍នោះ គឺចិត្តដែលជានាមធម៌កំពុងដឹងបញ្ញត្តិ ពុំដូច្នោះទេនឹងមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ក្នុងខណៈនោះមិនបាន ដោយហេតុនេះអ្នកដែលអប់រំចម្រើនសតិបដ្ឋាន ទើបមិនមែនព្យាយាមនឹងមិនគិតអ្វីឡើយ ឬ ព្យាយាមដែលនឹងមិនដឹងថា សភាវៈដែលប្រាកដតាមផ្លូវភ្នែកដែលធ្លាប់បានឃើញបានដឹងជាប្រក្រតីនោះជាអ្វី បើព្យាយាមធ្វើយ៉ាងនោះ ក៏នឹងមិនអាចដឹងលក្ខណៈនៃនាមធម៌ពិតៗ ថាខណៈដែលកំពុងមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍នោះ ក៏នាមធម៌គឺចិត្ត ចេតសិក កើតឡើងមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ក្នុងខណៈនោះបានឡើយ។ សតិបដ្ឋានរលឹកសិក្សា ពិចារណាសង្កេតដឹងថា ខណៈណាដែលនឹកគិតខណៈនោះជានាមធម៌ដែលជាសភាវៈដឹង ជាធាតុដឹង មិនមែនខ្លួន មិនមែនតួខ្លួន សត្វ បុគ្គល និងដឹងសភាពដែលជាអនត្តារបស់ធម៌ទាំងឡាយថា បញ្ឈប់ចិត្តមិនឲ្យកើតឡើង គិតនឹករឿងរ៉ាវផ្សេងៗនោះមិនបាន។ ដូច្នោះ បញ្ញានឹងត្រូវដឹងទៅទៅក្នុងលក្ខណៈនៃនាមធម៌ផ្សេងៗ … Continue reading
បានផ្សាយក្នុង បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ
បានដាក់ពាក្យគន្លឹះ បញ្ញត្តិ, បរមត្ថ, ពុទ្ធសាសនា, អភិធម្ម
បញ្ចេញមតិ
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៩)
កាលបានសិក្សាយល់ហើយក៏នឹងឃើញបានថា ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់គ្រប់សត្វ បុគ្គលនោះ ខណៈចិត្តខ្លះមានបរមត្ថធម៌ជាអារម្មណ៍ និងខណៈចិត្តខ្លះមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍បន្តគ្នា ដូចតាមផ្លូវភ្នែកក៏មិនបានមានតែចក្ខុទ្វារវិថីចិត្តដែលមានតែពណ៌ជាអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះទេ កាលចក្ខុទ្វារវិថីចិត្តរលត់អស់ហើយរួចភវង្គចិត្តក៏កើតខ័ណ្ឌហើយមនោទ្វារវិថីចិត្តក៏កើតឡើង ទទួលពណ៌តពីចក្ខុទ្វារវិថី កាលណាមនោទ្វារវិថីចិត្តវារៈដំបូងរលត់ហើយ ភវង្គចិត្តកើតខ័ណ្ឌហើយ មនោទ្វារវិថីចិត្តវារៈបន្ទាប់ក៏កើតឡើងមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ មិនដូច្នោះទេ តើនឹងមានជីវិតរស់នៅបានយ៉ាងណា? បើមិនដឹងបញ្ញត្តិថា ជា តុ ជាកៅអី ជាអាហារ ជាពែង ជាចាន ជាស្លាបព្រា ។ល។ ក៏នឹងមានជីវិតមិនបានឡើយ។ សត្វតិរច្ឆានមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ឬទេ? គឺត្រូវមានដូចគ្នា។ បើមិនមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ទេ សូម្បីតែសត្វតិរច្ឆានក៏រមែងមានជីវិតនៅមិនបានដែរ ព្រោះមិនដឹងថាអ្វីជាអាហារ ឬមិនមែនអាហារ។ អ្នកដែលមានបញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ ដូចព្រះអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ ព្រះអរហន្តទាំងឡាយ ព្រះអនាគាមិនបុគ្គល ព្រះសោតាបន្នបុគ្គល និងបុថុជ្ជនតើផ្សេងគ្នាយ៉ាងណា ឬមិនផ្សេងគ្នាទេ? អ្នកដែលជាព្រះអរិយជាម្ចាស់ និងអ្នកដែលជាបុថុជ្ជនផ្សេងគ្នាត្រង់បញ្ញា។ បុថុជ្ជនដែលមិនដឹងរឿងបរមត្ថសោះទេ ក៏ប្រកាន់ថាបញ្ញត្តិជាវត្ថុពិត … Continue reading
បានផ្សាយក្នុង បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ
បានដាក់ពាក្យគន្លឹះ ព្រះពុទ្ធសាសនា, ព្រះពុទ្ធោវាទ, អភិធម្ម
បញ្ចេញមតិ
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៨)
ដូច្នោះ រូបដែលកំពុងប្រាកដតាមផ្លូវភ្នែកខណៈនេះ ដែលមានអាយុ១៧ខណៈចិត្ត ត្រូវរលត់ទៅមុនចិត្តឮ ទើបកើតឡើងបាន ដូច្នោះ ដែលប្រាកដហាក់ដូចជាទាំងឮផង ទាំងឃើញផងនោះ ក៏ពីព្រោះរូបកើតរលត់ប្រាកដ បន្តទាំងតាមផ្លូវចក្ខុទ្វារវិថី (ភវង្គខ័ណ្ឌ) និងមនោទ្វារវិថីយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់រហូតដល់ប្រាកដជាមានមនុស្សកំពុងដើរ កំពុងលើកដៃ និងធ្វើចលនាផ្សេងៗជាដើម។ ប៉ុន្តែកាលណាមិនបានប្រចក្សការកើតឡើង និងរលត់ទៅវិញយ៉ាងរហ័ស របស់នាមធម៌នោះទេ ក៏ប្រកាន់នូវបញ្ញត្តិសភាវៈដែលប្រាកដនោះជា មនុស្សខ្លះ ជាស្ត្រីខ្លះ ប្រុសខ្លះ វត្ថុនេះវត្ថុនោះខ្លះទៅវិញ។ ប៉ុន្តែគួររំលឹកថា តាំងតែផ្តើមសិក្សាបរមត្ថធម៌នោះដឹងថាបរមត្ថធម៌ជាសភាវធម៌មានពិតដេលមិនមែន សត្វ បុគ្គល តួខ្លួន មិនមែនស្រីប្រុស មិនមែនវត្ថុរបស់ណាៗឡើយ ធម៌ដែលជាសច្ចធម៌នោះត្រូវជាសេចក្តីពិតតាំងពីដើមរហូតជានិច្ច ទំរាំនឹងអប់រំចម្រើនបញ្ញាឡើងដល់ថ្នាក់ប្រចក្សច្បាស់នូវសភាវធម៌តាមដែលធ្លាប់បានឮ បាននិយាយថា បរមត្ថធម៌ជាសភាវៈដេលមានពិតដែលមិនមែនសត្វ បុគ្គល តួខ្លួននោះ។ រសមានពិត រឹងមានពិត បញ្ញត្តិរសនិងរឹងនោះ ថាទំពាំងបាយជូរ តែសភាវៈដេលមានពិតគឺរូបកើតឡើងហើយរលត់ទៅប៉ុណ្ណោះ … Continue reading
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៧)
សេចក្តីក្នុងអដ្ឋសាលិនី និក្ខេបក័ណ្ឌ ព្រះបាលីសំដែងនិទ្ទេស អធិវចនទុក្កៈ មានសេចក្តីថា អធិវចនធម៌ គឺធម៌ជាឈ្មោះ តើដូចម្តេច? អធិវចនធម៌ គឺធម៌ជាឈ្មោះតើយ៉ាងណា គឺការពោលឆ្លើយ អានប្រកប បញ្ញត្តិ វោហារ នាម ការហៅឈ្មោះ ការដាក់ឈ្មោះ ការចេញឈ្មោះ ការហៅឈ្មោះនៃធម៌នោះៗណាមួយ សភាវធម៌ទាំងនេះ ឈ្មោះថា អធិវចនធម៌ គឺធម៌ជាឈ្មោះ(គ្រប់យ៉ាងជាឈ្មោះទាំងអស់នោះ ដីស ប៉ាកា តុ កៅអី ។ល។ ធម៌ទាំងអស់នេះឯងឈ្មោះថា អធិវចនបថធម៌ គឺធម៌ជាហេតុនៃឈ្មោះ។ បើមិនមានសភាវធម៌ ឈ្មោះក៏មិនមាន តែកាលបើមានសភាវធម៌ហើយ ត្រង់ដែលមិនមានឈ្មោះ មានឬទេ? សេចក្តីក្នុងអដ្ឋកថាមានថា ធម៌ទាំអស់នោះឯង ឈ្មោះថាអធិវចនបថធម៌ គឺធម៌ជាហេតុនៃឈ្មោះ … Continue reading
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៥)
ក-ប៉ុន្តែបើ មនោទ្វារជ្រាបថាជាប៉ាកា តើខុស ឬ ត្រូវ? សុ-មិនខុសទេ ព្រោះថាខណៈមានធម្មារម្មណ៍ គឺ បញ្ញត្តិជាអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែ បញ្ញាត្រូវដឹងត្រឹមត្រូវថា ជួរខណៈដែលជាមនោទ្វារវិថី ខុសពីខណៈដែលជាចុក្ខុទ្វារវិថី សឹងអ្នកដែលមិនបានអប់រំចម្រើនបញ្ញា រមែងតែងដឹងចូលច្របូកច្របល់គ្នា ទាំងផ្លូវចក្ខុទ្វារវិថី និងមនោទ្វារវិថី ថាជាវត្ថុណាមួយ ដូចជាសត្វ បុគ្គល វត្ថុផ្សេងៗ ។ ក្នុងមួយថ្ងៃៗនោះមនុស្សទាំងអស់ចូលចិត្តអ្វី លោកភៈចូលចិត្តអ្វី ចូលចិត្តគ្រប់យ៉ាង រួមទាំងអ្វី? ក-វត្ថុដេលគប្បីពេញចិត្តគ្រប់ប្រភេទ… សុ-លោភៈចូលចិត្តគ្រប់យ៉ាង រួមទាំងបញ្ញត្តិផង។ លោកពេញទៅដោយបញ្ញត្តិ ទើបបដិសេធមិនបាន ត្រូវពេញចិត្តទាំងបរមត្ថធម៌ផង និងបញ្ញត្តិផង។ ពេលពេញចិត្តវត្ថុណាមួយ ខណៈនោះពេញចិត្តបញ្ញត្តិផងដែរ មិនមែនពេញចិត្តចំពោះតែបរមត្ថប៉ុណ្ណោះទេ បើពេញចិត្តខ្សែក្រវាត់ ១ខ្សែហើយ ក៏ពេញចិត្តពណ៌ដែលប្រាកដតាមផ្លូវភ្នែកដែរ។ ក-ពេញចិត្តផ្លាក … Continue reading
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (៣)
វិញ្ញាណធាតុ បានដល់ចិត្ត ១០ ដួង ដែលដឹងបានចំពោះតែអារម្មណ៍របស់ខ្លួនត្រឹមតែ១ ប៉ុណ្ណោះគឺៈ ចក្ខុវិញ្ញាណចិត្ត ២ដួង ដឹងបានតែរូបារម្មណ៍មួយយ៉ាង សោតវិញ្ញាណចិត្ត ២ដួង ដឹងបានតែសទ្ទារម្មណ៍មួយយ៉ាង ឃានវិញ្ញាណចិត្ត ២ដួង ដឹងបានតែគន្ធារម្មណ៍មួយយ៉ាង ជីវ្ហាវិញ្ញាណចិត្ត ២ដួង ដឹងបានតែរសារម្មណ៍មួយយ៉ាង កាយវិញ្ញាណចិត្ត ២ដួង ដឹងបានតែផោដ្ឋព្វារម្មណ៍មួយយ៉ាង មនោធាតុ បានដល់ចិត្ត ៣ដួង ដែលដឹងអារម្មណ៍ ៥ អារម្មណ៍តាមទ្វារ ៥ ប៉ុណ្ណោះ។ មនោធាតុ ៣ដួងគឺ បញ្ចទ្វារាវជ្ជនចិត្ត ១ដួង និង សម្បដិច្ឆន្នចិត្ត ២ដួង។ មនោវិញ្ញាណធាតុ ជាចិត្តដែលដឹងអារម្មណ៍តាមផ្លូវមនោទ្វារបាន ហើយដួងខ្លហក៏ដឹងអារម្មណ៍ដោយមិនអាស្រ័យទ្វារឡើយ។ មនោវិញ្ញាណធាតុ … Continue reading
បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ (១)
មុននឹងចូលដល់ធម៌ពីរប្រការគឺ បញ្ញត្តិ និង បរមត្ថ យើងគប្បីឈ្វេងយល់ពីសច្ចៈពីរប្រការជាមុនសិន ព្រោះសច្ចៈពីរប្រកានេះមានទំនាក់ទំនងគ្នាជាមួយនឹង បញ្ញត្តិធម៌ និងបរមត្ថធម៌។ តើសច្ចៈទាំងពីរប្រការនោះដូចម្តេចទៅ? សច្ចៈទាំងពីរប្រការនោះគឺ សម្មតិសច្ចៈ ១ បរមត្ថសច្ចៈ១។ ចុះសម្មតិសច្ចៈ និងបរមត្ថសច្ចៈនោះមានសេចក្តី និង លក្ខណៈខុសប្លែកគ្នាដូចម្តេច? សូមពិនិត្យសង្កេតភាពខុសប្លែកគ្នារវាង សម្មតិសច្ចៈ គឺសេចក្តីពិតដោយការសន្មតិ និង បរមត្ថសច្ចៈ គឺសេចក្តីពិតតាមសភាវៈធម៌ដែលកើតឡើងខាងក្នុងធម្មជាតិ ដូចតទៅ៖ ១-សម្មតិសច្ចៈ សម្មតិសច្ចៈ មានន័យថា សេចក្តីពិតដែលមនុស្សជាទូទៅសម្គាល់ ទៅតាមការមើលឃើញ តាមរូបរាងពណ៌សម្បុរខាងក្រៅ មិនគិតដល់វត្ថុធាតុខាងក្នុង ឬធម្មជាតិដើមឡើយ ។ ផ្ទះ, រទេះ, គោ, ក្របី, ពូម៉ៅ, តាមួន, ព្រះអាទិត្យ, … Continue reading


