ធម៌ដែលគួរលះបង់ឲ្យស្រឡះចេញនោះមានច្រើនយ៉ាង ។ ក្នុងគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គត្រង់វិសុទ្ធិនិទ្ទេស មានសេចក្ដីថាពួកបច្ចត្ថិកធម៌គឺជាធម៌សត្រូវដល់កុសលធម៌នោះ បើរាប់តាមមេមាន ១៨ មេគឺ សំយោជនៈ ១០ , កិលេស ១០ , មិច្ឆត្តៈ ១០ , លោកធម៌ ៨, មច្ឆរិយៈ ៥, វិបល្លាសៈ ៣ , គណ្ឋៈ ៤ , អគតិ ៤, អាសវៈ ៤, ឱឃៈ ៥, យោគៈ ៤ , នីវរណៈ ៥, បរាមាសៈ ១, ឧបាទានៈ ៤, អនុស័យ ៧, មលៈ ៩ , អកុសលកម្មបថ ១០, អកុសលចិត្ត ១២, ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាអកុសលហៅថាបហានក្ខន្ធគឺកងធម៌ដែលត្រូវលះ ដែលគួរបោះបង់ចេញឬធ្វើឲ្យស្ងប់រម្ងាប់ចាកខន្ធសន្ដាន ។
គោលនៃបហានក្ខន្ធដែលលើកមករៀបរាប់ខាងលើនេះ គ្រាន់តែជាលំនាំ ដើម្បីបង្ហាញពីមេនៃក្រុមធម៌ទាំងឡាយដែលមានសំដែងក្នុងវិសុទ្ធិមគ្គប៉ុណ្ណោះ មិនបានលើកយកសេចក្តីបរិយាយមកក្នុងទីនេះទេព្រោះមានសេចក្តីវែងឆ្ងាយ ហើយមានការជាប់ទាក់ទងនឹងកិច្ចបដិបត្តិដើម្បីលះកាត់ ឬបោះបង់ចេញនូវធម៌ទាំងនេះ។ ដើម្បីឲ្យបានយល់សេចក្តីទូលំទូលាយ ទាំងសេចក្តីអធិប្បាយនៃធម៌ទាំងនេះ ទាំងកិច្ចបដិបត្តិដើម្បីលះ សូមអ្នកមានចំណូលចិត្តសិក្សាព្រះធម៌ទាំងឡាយ ទាញយកគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គប្រែភាគទី៣ ទុកសម្រាប់សិក្សាចុះ បហានធម៌នេះមានសំដែងក្នុង”ញាណទស្សនវិសុទ្ធិនិទ្ទេស” ចាប់ពីទំព័រទី ៥៩៤ តទៅ។ ដើម្បីឲ្យមានការយល់បានទូលំទូលាយ គួរតែអានឲ្យបានតាំងពីដើមដល់ចប់ ព្រោះធម៌ទាំងនេះមានការជាប់ទាក់ទងគ្នាទៅវិញទៅមក។ សៀវភៅវិសុទ្ធិមគ្គប្រែទាំងបីភាគ មានដាក់នៅក្នុង គេហទំព័រព្រះធម៌សម្រាប់ខ្មែរ។
សម្តេចព្រះមហាសុមេធាធិបតី ជោតញ្ញាណោ ជួន ណាត ព្រះ
សង្ឃរាជថ្នាក់ទី១នៃគណៈមហា
និកាយ ព.ស២៤៤៧-២៥១៣។
អរព្រះគុណព្រះអង្គ !
ពរ សាធុ បង!